En çok korktuğum şey yolun sonuna geldiğimde sürekli, cevabını bildiğim ama cevabını bilmediğimi sandığım, sorular sorduğumu farketmek olacak sanırım…
Farklı seviyelerdeki bütün soruların cevabı sizde. Zira algılayıp tam manasıyla idrak ettiğinizde ya ufak tefek nüanslar ekliyorsunuz ya da bir şeyleri belirginleştirip onlara bir ad veriyorsunuz. Belki de boşlukta uçuşan fikir kırıntılarını belli yerlere sabitlemek suretiyle kazık çakıp birleştiriyorsunuz. Farklı seviyeler diyorum, zira hem her bilgi aynı veritabanıyla kavranamaz -üstüne yeni bilgiler eklemek gerekir- hem de her insanın farklı donanım ve karaktere sahip olmasından dolayı bilgiyi işleme süreçleri de farklıdır. Kimilerine başarı getiren bir formül çoğunluğa hiç katkı sunmayabilir.
Aslına bakılırsa söylemeye çalıştığım şey şu olabilir: Bilgilerle, deneyimlerle, ilişkilerle, tartışılarla bilinç düzeyimizi geliştiriyoruz ama ruhsal farkındalık düzeyimizin cılızlığını etkilemiyor bu durum. Zira ruhsal manada kendimiz geliştirecek içsel uygulamalarımız yok ya da yok denecek kadar az. İçimize dönüp ruhumuzla iştigal edebilirsek sezgilerimiz yeni kapılar bulacaktır. Sanırım şey gibi bu biraz: Bilgisayarınızda kullandığınız uygulamaları geliştirmek kadar, bilgisayarınızın işletim sistemini de geliştirmeye çalışmak. Hareket lazım bize biraz da, eylem. Nasıldı o söz: “Bazen sadece harekete geçmek gerek!”
(Haşim Sönmez)
zigzaglar 